عاشقانه دوم
درباره سایت
امکانات وب
برای خود خودم و شما
قضاوت هایی را فراموش کردم که هیچکس توانایی سکوت در برابرشان را نداشت ، سعی کردم از جایی که ریشه ام را با تبر زدند محکم تر و با استقامت تر رشد کنم.ساعت ها از دست صمیمی ترین کسانم زیر دوش یا ماشین،شب بیداری ها گریه کردم.
کوچه پس کوچه های زیادی ازین شهر را فقط بخاطر فراموش کردن رفتارهایی که انتظار نداشتم در جواب کارهایم ببینم بیهوده قدم زدم .جایی که نباید خندیدم و جایی که نباید بخشیدم ...
قبول دارم که من هم شاید همیشه خوب و کامل نبودم ،قبول دارم ساده دلی همیشه هم خوب نیست ولی به یاد ندارم امیدی را نا امید کرده باشم و ذره ای قصد شکستن دلی را داشته باشم.و همه روز با خودم تکرار کردم زمین به طرز شگفت انگیزی گرد است...
اما شما که عزیزترین منین ،فراموش نکنین که تحت هر شرایطی،بی نظیر خوب باشید...
ما تنها می آییم و تنها هم میرویم پس بکسی جز خودمون تکیه نکنیم،دنیا بی رحم تر از آنست که بشود حتی تصورش را کرد.اما تو فقط بخند و ببخش و فراموش کن...
برچسب:
نویسنده: پندار میرزاپور